Onder de daken van Nieuw-West: foto-oproep
Iedereen hoort ergens bij. Maar wat betekent ‘thuis’ in een buurt vol verschillende culturen? Fotograaf Karijn Kakebeeke ging samen met bewoners van Nieuw-West op zoek naar hun gevoel van thuis. Er wonen 186 nationaliteiten verdeeld over 68 buurten in dit stadsdeel. Nationaliteiten die allemaal anders cultureel verankeren. Hoe wordt hun thuisgevoel gevormd? En is dat anders dan bij jou? Wat maakt jouw plek tot thuis? Juist in een tijd waarin er weinig ruimte is voor ‘anders’ zijn, ging deze tentoonstelling over samenleven, over kijken en gezien worden, over thuis zijn in de stad van nu.
De tentoonstelling is inmiddels voorbij, maar onderdeel van het programma was een foto-oproep. waarbij fotografieliefhebbers maximaal 3 foto's konden insturen. We vroegen hen te reageren op de vraag: wat geeft jou een gevoel van thuis en verbondenheid? De ingezonden foto's vind je onderaan de pagina, eerst zie je de begeleinde teksten van de fotografen: Karine Versluis, Hajar Mulder, Marna Slappendel, Nicole van Leeuwen, Naema Khalif, Raza Zafar, Nadia Taimounti, Jasper Kooper, Margreth Hoek, Tabe Kakebeeke en Ira Kakebeeke.
Karine Versluis: 'Mijn thuisgevoel, wat dat is? Me op mijn gemak voelen op een fijne plek. In dit geval thuis op een fijne stoel naast mijn allerliefste hond.'
Hajar Mulder: 'Het perfecte thuisgevoel is belangrijk en fundamenteel voor je rust en geluksgevoel. Je dag en ook je nacht, beginnen thuis. Als 't goed is. Een goede kop koffie en thee; goede maaltijd; inspirerende afbeeldingen en fijn meubilair, helpen dat gevoel thuis te brengen. Maar ook goed licht in de kamers, hebben hun eigen rol in huis. Het licht speelt met je meubilair, servies en ook je stemming. Mijn drie stillevens zijn een goede dwarsdoorsnede van mijn thuisgevoel.'
Marna Slappendel: 'Op latere leeftijd kreeg ik onverwachts mijn autismediagnose, waardoor mijn wereld instortte. Ik las over maskeren en aangeleerd gedrag, verloor hierdoor mijn zelfbeeld en belandde in een identiteitscrisis. Plots wist ik niet meer hoe ik me bij anderen moest gedragen en trok ik me terug in huis. Urenlang staarde ik naar mijn muren, waar licht en schaduwen constant veranderden. Mijn foto’s vangen mijn thuisgevoel, een veilige haven vol innerlijke chaos.'
Nicole van Leeuwen: Foto 1: 'Na 6 jaar heerlijk wonen in Nieuw-West, heb ik besloten om een grote reis te maken door Azië. Ik heb mijn huur opgezegd en ben vertrokken. Het is een prachtige ervaring, en ik heb geleerd om mijn thuisgevoel met mij mee te nemen waar ik ook ben, maar na zoveel hostels en beweging, verlang ik wel een beetje naar mijn oude woonkamer, met mijn bank en uitzicht op het Aslanmuziekcentrum. Mijn eigen hoekje, met mijn favoriete deken en een warm kopje thee.' Foto 2: 'Als je lang reist en geen vaste woonplek meer hebt, leer je om je thuisgevoel met je mee te nemen. Iets dat overal mogelijk is, is een ochtend routine met een kopje koffie of thee. Of je nou thuis zit op de bank, aan de Sloterplas of naast de Mekong in Laos.' Foto 3: 'Tijdens het reizen, is navigatie in een nieuwe plek nog wel een grote uitdaging soms. Een grote bijdrage aan mijn thuisgevoel is blijkbaar weten hoe je van A naar B gaat, zonder google mapste gebruiken, of zonder planning naar het OV lopen en precies op tijd zijn voor de volgende metro, en dan ook in de goede richting instappen.'
Naema Khalif: Buiten spelen is nog altijd wanneer ik me het meest thuis voel. Sport en beweging in een stad als Amsterdam creëren écht dat gevoel van thuis. Daar ben ik dankbaar voor en hoop dat de stad daaraan blijft werken. Na 7 jaar in Amsterdam Nieuw-West is Zeeburgereiland mijn tweede favoriete plek in de stad om te wonen. Gewoon omdat volwassen & kinderen hier regelmatig buiten spelen.'
Raza Zafar: Foto 1: Mijn oma uit Pakistan, een straatje in Kharian, Gujrat.Mijn oma is mijn rust, mijn thuisgevoel. Ze bewaart mijn verhalen in haar hart.In deze straten heb ik als kind gespeeld tot mijn vijfde. Het straatje, haar huis en vooral mijn omalaten me verbonden voelen met mijn familie en mijn roots.' Foto 2: 'Het eten van roti verbindt mijn verleden met mijn leven nu en geeft mij een sterk gevoel van thuis. Mijndorpje Makwal in Pakistan en mijn vader die naar Griekenland emigreerde voor een betere toekomst voor zijn kinderen, die me leerden dat hard werken succes brengt. Nu voel ik me thuis bij de Bims, terwijl ik een stukje van mijn verleden meedraag van Pakistan, Griekenland. Foto 3: Mijn eerste vakantie, toen ik 17 was in Londen, gaf me dat echte thuisgevoel tussen de South Asian cultuur voelde dat ik er helemaal bij hoor. Op deze foto wilde ik jullie met mijn gezichtsuitdrukking laten zien hoe dit eruit ziet.'
Nadia Taimounti: Foto 1: 'Thuis is voor mij niet alleen een plek, maar vooral een gevoel. Een gevoel dat begint en eindigt bij mijn gezin. Zij staan centraal in alles wat “thuis” voor mij betekent. Soms wachten ze mij op als ik thuiskom, soms komen we samen binnen na een lange dag. Op dat moment voel ik meteen: hier hoor ik. Foto 2: 'Hun aanwezigheid vult het hele huis. Niet alleen de woonkamer of de eettafel, maar ook de onverwachte plekken. Een kind dat in de trapkast zit, gelach uit een kamer verderop, kleine sporen van leven in elke ruimte. Door hen wordt elke plek in huis levendig en betekenisvol.' Foto 3: 'Ook mijn gebed hoort bij dat thuisgevoel. Het is mijn anker in huis, een moment van rust en dankbaarheid. Meestal bid ik thuis, op mijn kleed. En bijna altijd komt er wel een van de kinderen naast me staan, om mee te bidden, en samen Allah te bedanken voor alles wat we hebben gekregen.'
Jasper Kooper: 'Ik voel me thuis als iedereen zich vrij voelt te zijn met elkaar. En ik voel me thuis als we compleet zijn, ook als we niet samen zijn.'
Margreth Hoek: Foto 1: 'Voor sommige mensen betekent thuiskomen je veilig voelen, een plek waar je jezelf kunt zijn. Ik zal thuiskomen nooit in die betekenis gebruiken omdat het vroeger thuis niet altijd fijn was.' Foto 2: 'Gerrie, de wens oma van mijn kind, leerde mij het recept voor Pastinaaksoep aan te passen aan mijn dieet. Bij haar voel ik mij op mijn gemak. Ze kookte heerlijk, rekening houdend met mijn dieet. Door Alzheimer lukt dat niet meer. Nu kook ik voor haar.' Foto 3: 'In het vroege voorjaar, rond mijn verjaardag, speur ik in het Rembrandtpark naar de gele kopjes van de winterakonieten die boven de grond komen. “Je bent mijn winterakoniet” schreef mijn moeder met haar therapeute op een klein briefje aan mij. Ik was zwanger, zij opnieuw opgenomen in provinciaal ziekenhuis Castricum. Een vriendin kent dit verhaal en speurt elk jaar mee. Wie de eerste spot, stuurt een foto via Signal. Een paar jaar geleden kwam ik tijdens mijn speurtocht de weduwe tegen van de man die al die winterakonieten heeft gepland. Toeval of niet. Hij kwam uit hetzelfde dorp als mijn moeder. Na mijn dood wil ik veraardenen deel worden van het Rembrandtpark.'
Ira Kakebeeke: 'Deze foto laat goed zien wat thuisgevoel maakt voor mij. Ik ben aan het naaien wat altijd een fijne bezigheid is voor mij, en ben omringd door mensen waar ik van hou, namelijk mijn vader en vriendin. Thuisgevoel is voor mij niet altijd een vaste plek maar een plek of persoon waar je je veilig bij voelt en altijd het gevoel hebt dat je jezelf kan zijn.'
Tabe Kakebeeke: 'Ik koos de foto van de poes omdat ik weet dat Ali altijd thuis zal zijn en dat hij onderdeel is van het gezin. Ik koos de foto van mijn ouders omdat zij er altijd voor mij zullen zijn en ik altijd bij hen terecht kan.'
